Carmila: “Zonder Frans was ik in de goot beland”
Hi, ik ben Carmila uit de stad Natal in Brazilië. Ik ben 17 jaar oud en heb een kindje van drie. Dat wil ik een betere jeugd geven dan ikzelf had. Mijn moeder bood me al jong in ruil voor drugs of geld als prostituee aan. Ik ging amper naar school en heb eigenlijk nooit liefde van mijn ouders gekend. Godzijdank kwam Frans op mijn pad. Hij zorgde voor een veilig huis en een opleiding!
Lees verder 👇
Opvanghuis
Frans en zijn team zijn super belangrijk voor kinderen zoals ik. Zij vangen in twee opvanghuizen zo’n 20 kinderen op. Alle kinderen hebben een heftig verleden. Ze zijn bijvoorbeeld zwaar mishandeld of, net als ik, seksueel uitgebuit. In de opvanghuizen voelen we ons eindelijk veilig en gezien. We hoeven niet bang te zijn en krijgen hulp bij het verwerken van onze trauma’s. Jongere kinderen worden vaak geadopteerd. Maar daar was ik te oud voor. Juist voor de oudere kinderen zet Frans zich onvermoeibaar in. Hij kijkt samen met ons naar de toekomst. Wat heb jij nodig om niet terug te vallen in je oude situatie?
Lees verder 👇
Manicure
In het opvanghuis kun je maar tot je 18e blijven. Dan ben je meerderjarig en moet je op eigen benen staan. Frans was heel bezorgd dat ik dan met mijn zoontje terug zou gaan naar mijn familie. Die zit in de drugswereld en de kans was groot dat ik opnieuw mishandeld en uitgebuit zou worden. Maar ja, waar moest ik anders heen? Ik heb geen opleiding, geen geld en geen sociale contacten buiten het opvanghuis. Frans keek heel goed naar wie ik ben en wat ik leuk vind. Ik houd van schoonheid. Frans regelde dat ik een opleiding tot manicure kan gaan volgen. Maar daar houdt het niet op. Hij regelde ook dat ik na mijn opleiding bij een schoonheidssalon kan gaan werken. Zo kan ik straks mijn kind en mezelf onderhouden. Zonder Frans was ik zeker in de goot beland.
Lees verder 👇
Liefde
Ik heb in mijn jeugd maar héél weinig liefde gekend. Dat er mensen zijn zoals Frans en zijn team vind ik bijna niet te geloven. Zij geven liefde en veiligheid zonder daar iets voor terug te verwachten. Dat kende ik niet en het heeft best een tijd geduurd voordat ik durfde te vertrouwen op de goedheid van deze mensen. Die liefde probeer ik door te geven aan mijn kindje. Dat er mensen zijn die Frans via Week Nederlandse Missionaris steunen vind ik heel bijzonder. Dat is een bijzondere vorm van naastenliefde en daar ben ik heel dankbaar voor.
