Beleving van tijd
De tijd vliegt: ik ben nu al twee maanden in Ecuador, maar het voelt absoluut niet zo! Misschien komt dat doordat de manier waarop de tijd hier wordt beleefd anders is dan ik gewend ben. Dat heb ik in ieder geval gemerkt tijdens de vele vergaderingen die ik bijwoon op het kantoor van de NGO. Het lijkt soms alsof de uren anders worden ingevuld dan in Nederland. De beleving voelt anders waardoor de dagen op een verrassende manier voorbij lijken te vliegen.
Hoe ziet zo’n vergadering in relatie tot de tijd er dan precies uit vraag je je nu misschien af. Nou, er zijn altijd mensen aanwezig uit een van de comunidades die met de NGO samenwerken. Hoeveel mensen dat precies zijn, weet men van tevoren niet. Wij worden om 9.00 uur verwacht op kantoor, maar de vergaderingen beginnen meestal anderhalf tot twee uur later, aangezien de genodigden één voor één binnen komen druppelen. Voor mij, een Nederlander gewend aan strakke tijdschema’s, is dat even wennen.
Echter, lijken de gegadigden het niet erg te vinden. Iedereen komt met een glimlach binnen en begint met een rondje handen schudden, om iedereen individueel buenos días te wensen. Dat vind ik overigens echt iets heel waardevols. Zo voel je je echt gezien binnen de groep. Na het handen schudden gaat men zitten en voert men een praatje met de buur. Het wachten lijkt ze niks te doen. In Nederland zou dit volgens mijn ervaring anders verlopen en zou men erg geïrriteerd raken van al dat wachten, want “tijd is geld”.
Ik zeg niet dat de een beter is dan de ander, het is alleen wel echt heel verschillend van elkaar! Deze andere tijdsbeleving merk je ook bij spontane ontmoetingen buiten de werkvloer. Mensen nemen hier echt de tijd voor elkaar als ze elkaar op straat tegenkomen. Dat lijkt belangrijker dan de afspraak die al stond. Soms mis ik dat in Nederland, waar alles vaak volgens strakke schema’s gebeurt. Aan de andere kant kan het in het werk soms voor vertraging zorgen, in ieder geval bij mij haha. Wellicht omdat ik het gewoonweg niet gewend ben.
Mijn huisgenootje en ik hebben al enkele spontane ontmoetingen gehad waarbij we meteen overal voor werden uitgenodigd: een lekkere bak koffie, Ecuadoraans eten, een activiteit, feestjes, noem het maar op. Én het voelt oprecht gelijk alsof je deel uitmaakt van de familie. Zo werden we uitgenodigd bij een familie om Colada Morada te drinken, een traditioneel Ecuadoraans drankje met fruit en maismeel. Daarnaast heb ik een andere Ecuadoraanse specialiteit geprobeerd namelijk cavia! Het voorgeschotelde bord vond ik al erg bijzonder, want het pootje van de cavia zat er nog aan. De smaak is moeilijk te omschrijven met het lijkt een beetje op een kruising tussen kip en varken. Ik zou het niet nog een keer eten, maar het was zeker de moeite waard om het te proberen aangezien het echt deel is van de Ecuadoriaanse cultuur.
Het voelt als een warme deken, al die lieve mensen die je overal bij betrekken. Zo werd ik ook uitgenodigd door Lisa en haar collega om mee te gaan naar Laguna de Quilotoa, een lagune in een vulkanische krater. Dit was adembenemend mooi! Letterlijk adembenemend, want het ligt op 3900 meter boven zeeniveau. Als Noord-Hollander, gewend aan een plek onder zeeniveau, merk ik dat toch wel. Het is mede daarom dat ik nog even niet bij de Rumipata comunidad ben geweest aangezien deze plek op 4100 meter boven zeeniveau ligt. Maar volgende week staat er een workshop op het programma dus dan ga ik eindelijk de omgeving zien waar ik nu multi-temporale kaarten voor aan het maken ben! Ik hoop veel interessante gesprekken te kunnen voeren met de mensen van de comunidad. Wat ik hier in ieder geval heb geleerd van de manier waarop tijd wordt beleefd, is dat ik me niet te veel vast moet bijten in mijn eigen idee van tijd. Dingen lopen hier zelden precies volgens planning en dat is helemaal prima. Tijdens de workshop wil ik proberen dat meer los te laten. Al zal ik stiekem toch een schema maken voor mezelf. Ik blijf tenslotte een Nederlander.
Op de kaartjes die ik heb gemaakt zie ik momenteel vooral een wisselwerking tussen landbouw en páramo wat ook zeker te verwachten was. Ik ben benieuwd naar de realiteit van de omgeving en de realiteit die de mensen ervaren! Mensen hebben me aangeraden aan om een offer te brengen aan de berg aangezien de berg voor sommige als levende entiteit wordt gezien. Om zo wellicht minder last te krijgen van de hoogteziekte, wie weet doe ik dit volgende week. Ik zal in de volgende blog laten weten of het heeft gewerkt.
