“Missionair werk betekent vooral je openstellen voor de ander. Dat leidt tot bijzondere ontmoetingen die je eigen leven verrijken. Dat is de ervaring van Marc van der Post, die in een arbeiderswerk in Buenos Aires geestelijke en maatschappelijk bijstand geeft. Hij beschrijft de  ontmoeting met Maria, die een baken in de woelige zee voor haar familie is.

Geen tranen meer over
Op de terugweg van de dodenwake van buurman don Prieto liep ik op met Martina. Ik ken haar al jaren van de kapel in de wijk.  We spraken over de plotselinge dood van don Prieto. De familie was nogal verdrietig. Logisch, vonden we. Martina begon ineens over het overlijden van haar dochter, bijna drie jaar geleden, te vertellen. ‘Toen zij goed en wel overleden was, had ik geen tranen meer over, “ zei ze. Ze had al zoveel gehuild in de maanden daarvoor, toen zich ramp op ramp stapelde. Eerst de miskraam van haar dochter, vervolgens de kanker die zich openbaarde en het razendsnelle ziekteproces. “Toen ze dood ging, interesseerde niets me meer. Niets materieels,” voegde ze eraan toe.

Straatbeeld met winkels van de arbeiderswijk in Buenos Aires waar Marc van der Post maatschappelijke en geestelijke bijstand geeft.

Eeuwig geldgebrek
Toen hield het gesprekje alweer op. Martina wilde namelijk even een lootje kopen op de hoek en ze wipte al naar binnen. Enigszins geïntrigeerd over haar woorden liep ik naar huis. Ze had ‘niets materieels’ erbij gezegd. Waarschijnlijk om er geen misverstand over te laten bestaan dat er iets zou zijn met haar geloof. In elk geval is er niets mis met haar inzet! Vastberaden treedt ze de vele moeilijkheden van haar leven tegemoet: de zeer slechte gezondheid van haar man Roberto, de problemen met de oudste kleinzoon, het eeuwige geldgebrek.

Workshop van de bijbelgroep van missionair werker Marc van der Post in een arbeiderswijk in Buenos Aires.

Even geen moeite doen
Martina heeft geen gemakkelijk leven.  En toch slaat ze zich er laconiek doorheen. In haar familie is Martina het baken in zeer woelige zee. Ze twijfelt ook niet aan haar taak daarin. Maar, zo vroeg ik me af, besluipen haar soms toch vragen en twijfels over het waarom van alles? Wat haar dus niet meer interesseert sinds de dood van haar dochter zijn de materiële zaken. Ik denk aan de keren dat ik een zak met levensmiddelen langsbracht. Martina neemt die altijd  dankbaar in ontvangst, maar ook enigszins laconiek. Als ik deze zak niet had gebracht, was de oplossing wel op een andere manier gekomen. Maar zo houd ik mezelf voor:  het is natuurlijk fijn dat ze nu even geen moeite te hoeft te doen. Ook mensen met een rotsvast geloof kunnen wel eens een helpende hand gebruiken!

Vrijwilligers van de voedseluitdeling in een arbeiderswijk in Buenos Aires waar missionair werker Marc van der Post woont en werkt.