Bas en Mariska vertrokken begin maart 2026 naar Oeganda. Daar gaan ze aan de slag bij missionaris Sander Kesseler. Net na aankomst was Bas jarig. En dat werd gevierd met een heel bijzondere ‘doop’.
Babyboy
“Op de verjaardag van Bas gingen we met onze companions uit de parochie mee naar een technische school, die is opgezet door het bisdom,” vertelt Mariska. “Tegenwoordig werken er docenten vanuit de staat, maar ieder half jaar komt er een priester op bezoek om te kijken hoe het met de school gaat. Alle studenten en docenten waren voor het bezoek samengekomen op het grote veld voor de school. We gingen zitten op stoelen die onder grote tenten waren geplaatst om ons tegen de zon te beschermen. Rechts van ons was de entree van het terrein en de receptie, voor ons de schoolgebouwen en links hadden we een wijds uitzicht over de prachtige natuur die zo kenmerkend is voor Acholiland. Nadat de priester een dienst had gegeven nam de schooldirecteur het woord. Hij kondigde aan dat er een babyboy was geboren. Wat een toeval, dacht ik bij mezelf, op de verjaardag van Bas. Ik begon snel in het rond te kijken, op zoek naar de kleine jongen. De directeur ging verder: ‘We moeten happy birthday voor hem zingen, terwijl hij Bas aankeek. Hij was de Babyboy! Al snel begrepen we dat een jarig in Oeganda vaak een babyboy of -girl wordt genoemd.”
Bas genoot van alle felicitaties.
Wens
“Terwijl de muziek luid begon te spelen, wenkten de docenten de studenten en ons om dichter bij elkaar te komen op het veld. Langzaam begon iedereen te dansen, steeds sneller en uitbundiger. We probeerden de studenten te imiteren, totdat uiteindelijk iedereen zich vrij bewoog. Toen het nummer eindigde, mocht Babyboy een wens doen. Natuurlijk wenste Bas – als docent – dat alle studenten plezier zouden hebben op school en hun best zouden doen. Hij kreeg een lolly en ik – als babysitter – een handvol ‘voor als hij moet huilen’ 😊. Nu hij stil en zoet was, werd Babyboy gedoucht met een fles water. Deze Oegandese traditie staat symbool voor een schone start en geluk voor het nieuwe levensjaar. Tot slot klonk ‘Lang zal hij leven’. We klapten in onze handen en verplaatsten ons gewicht van links naar rechts. Iemand merkte lachend op: ‘Ach ja… jullie Nederlanders, zelfs jullie muziek is gestructureerd.’”
Bas en Mariska in het ‘gestructrureerde’ Nederland.
