Hoe klein ze ook zijn, voor Wil Wolfs zijn de inheemse kinderen in de Filipijnse regio General Nakar stuk voor stuk kanjers. Ze komen vaak uit gezinnen die arm en ongeschoold  zijn. De stap naar onderwijs is groot. Figuurlijk, omdat van oudsher het belang van onderwijs niet altijd gevoeld en gezien wordt in de inheemse gemeenschap. Maar ook letterlijk, omdat de kinderen vaak meer dan een uur moeten lopen naar de dichtstbijzijnde basisschool. “Om die reden is elk kind dat naar school komt een kanjer,” vindt missionair werker Wil.

Wil Wolfs met enkele leerlingen die onderwijs volgen via zijn project.

Regentijd
Wil zet zich in om elk kind naar school te laten gaan. Soms maakt hij bijna letterlijk de weg vrij. “In de regentijd moeten kinderen meer dan een uur lopen en zijn de wegen slecht begaanbaar. We hebben meer dan 500 kinderen regenkleding geschonken. Sowieso krijgt elk  kind een schooluniform. Met name in de regentijd staat er bij veel kinderen veel te weinig eten op tafel. Daarom verstrekken we ook schoolmaaltijden, want op een lege maag kun je niet leren!” Dan praat Wil over de gunstige omstandigheid dat de scholen open zijn en blijven, want door noodweer gebeurt het regelmatig dat een school niet open kan of dat er geen elektriciteit is. De wens van Wil is om bij elke school zonnepanelen, een generator en satellietinternet aan te leggen. “Dat geeft stabiliteit in het onderwijs, zodat kinderen structureel onderwijs kunnen krijgen.”

Wil op huisbezoek bij een inheemse familie.

Samen vooruit
De inheemse bevolking is arm en achtergesteld. Scholing is de enige duurzame manier om de negatieve spiraal te doorbreken. Wil probeert met zijn project Kamanlalakbay  (Samen vooruit) te zorgen voor voldoende en goed onderwijs in de regio. Een lastige taak, want er is een gebrek aan leerkrachten en de scholen zijn vaak in erbarmelijke staat. Om moedeloos van te worden? “Nee,” zegt Wil heel stellig. “Elke keer weer word ik blij als een kind zie leren. Een meisje dat vol trots haar eigen naam schrijft, kleuters die voor het eerst van hun leven op school speelgoed zien en gebruiken, een jongere die met een beurs van ons kan doorstuderen… Er zijn gelukkig heel veel lichtpuntjes die mijn geloof voeden dat we samen, met steun uit Nederland, een verschil kunnen maken.”

Sommige kleuters zien op school voor het eerst van hun leven speelgoed.

Lichtpuntjes
De omstandigheden waarin Wil moet werken zijn zwaar, maar aan opgeven denkt hij niet. Hij blijft zoeken naar mogelijkheden en vindt die gelukkig ook op zijn weg. Zoals de steun van een vereniging in Hattum. “Op het moment dat de Filipijnen genadeloos getroffen werden door meerder tyfoons in één week en er zoveel ellende was, kwamen zij met geweldig nieuws.  Zij steunen ons met een flink bedrag om een zonnepaneel, generator en satellietinternet aan te schaffen voor onze school in Sitio Madaraque. Deze financiële steun is uiteraard zeer welkom, maar het is voor de morele steun die onmisbaar is om mijn werk voort te zetten.”

Wil Wolfs voor een bassischool op de Filipijnen.