Rosita: “Ik laat me niet langer uitbuiten”
Hi, ik ben Rosita uit Ciudad Guayana in Venezuela. Ik ben 18 jaar en ik werk in een schoenenwinkel. Ik had geen idee dat mijn baas mij uitbuitte. Ik werkte zes dagen per week, tien uur per dag. Op zondag moest ik zes uur werken. En ik kreeg maar weinig betaald. Servaes gaf een workshop over arbeidersrechten. Nu weet ik waar recht op heb en vertel ik dat ook aan andere jongeren.
Lees verder 👇
Geen vrije tijd
Ik was blij met mijn werk, want het is niet zo gemakkelijk om werk te vinden en te houden. En het geld is in mijn familie meer dan welkom. Ik had echt geen idee dat er zoiets bestaat als een minimumloon en een wet waarin staat hoe lang je per dag mag werken. Mijn vriendje klaagde tegen Servaes dat hij me amper zag, omdat ik altijd aan het werk was. Als ik vrij was, was ik te moe om iets leuks te gaan doen. Servaes was geschokt, omdat mijn baas zich niet aan de Arbeidswet hield.
Lees verder 👇
Kennen van je rechten
Servaes kwam in actie. Hij organiseerde een serie van zes gratis workshop voor jongeren over arbeidsrecht. Ik had eerst niet zo’n zin om daar heen te gaan. Moest ik in mijn weinige vrije tijd ook nog iets gaan leren! Maar wat ben ik blij dat ik gegaan ben. Servaes en zijn vrouw Ellen vertelden dat in de wet staat dat een werkweek 36 uur is. Als je meer werkt, heb je recht op een vergoeding in tijd en geld. En ik weet nu dat er regels zijn voor minimumloon en ontslag. De workshop was oprecht heel leuk. Ik heb veel jongeren ontmoet en we bedachten goede manier om andere jongeren te informeren. We hebben bijvoorbeeld een graffiti met informatie gemaakt.
Lees verder 👇
Kennis geeft kracht
De kennis die ik nu heb geeft me kracht. Nu ik weet wat mijn rechten zijn, durf ik die ook op te eisen. Ik draai nu normale werkweken. Maar ik heb het nog steeds best druk. Want ik zet me nu in om andere jongeren te vertellen over hun rechten Servaes vertelde me dat hij zijn werk kan volhouden dankzij steun van mensen in Nederland. Dat vind ik echt heel bijzonder: dat mensen in een ver land geld geven om te zorgen dat wij kunnen opkomen voor onszelf.
