Samen werken aan een minga
Ik kan niet geloven hoe snel de tijd hier vliegt.. Ik ben hier al meer dan twee maanden! In de tussentijd heb ik zoveel meer gezien en geleerd over de Ecuadoraanse cultuur en ik ben bekend geraakt met mijn onderzoeksgebied. Het ging vooral snel toen mijn begeleiders, Rutgerd Boelens en Bibiana Duarte, Ecuador vijf dagen kwamen bezoeken. Samen hebben we veel verschillende plekken bezocht en veel nieuwe inzichten opgedaan. Er is veel te veel om in één blogpost te beschrijven, dus ik heb ervoor gekozen om één specifiek moment te delen dat de meeste indruk op me heeft gemaakt.
Inspanningen beloond
Op de derde dag van Rutgers en Bibiana's bezoek bezochten we de Ceceles-gemeenschap tijdens een minga. Een minga is een bijeenkomst waarbij watergebruikers samenkomen om gezamenlijk te werken aan onderhoudsklussen aan het irrigatiesysteem. Ik keek hier erg naar uit, omdat een deel van mijn onderzoek plaatsvindt in de Ceceles-regio en zich richt op deze collectieve arbeidsinvesteringen. Ik wad daarom benieuwd hoe een minga er in de praktijk uitzag. Het eerste wat me opviel toen we naar het gebied reden was hoe prachtig het landschap was: enorme heuvels, of wat we in Nederland bergen zouden noemen, bezaaid met stukken land waar mensen gewassen verbouwen of hun vee laten grazen. Door het landschap heen kon je het irrigatiekanaal in rechte lijnen zien lopen. Het deed me denken aan de verhalen die ik had gelezen over de geschiedenis van de aanleg van het irrigatiesysteem in deze regio. Aanvankelijk werden de Ceceles-gemeenschappen uitgesloten van het ontwerp van het Guargualla-Licto-irrigatiesysteem. Desondanks vochten ze hard voor opname. Ze begonnen met de bouw van een platform voor het irrigatiesysteem nog voordat bevestigd was dat ze erbij betrokken zouden worden. Deze inspanningen omvatten grote minga's, waarbij elke watergebruiker met arbeid moest bijdragen om hun rechten binnen het systeem veilig te stellen. Uiteindelijk werden de Ceceles-gemeenschappen in 1994 beloond voor hun toewijding en officieel opgenomen in het ontwerp van het systeem. Hoewel minga's van cruciaal belang waren tijdens de bouwfase, zijn ze vandaag de dag nog steeds essentieel voor het voortdurende collectieve beheer van het irrigatiesysteem. Toen we bij de minga aankwamen, was er een grote groep van ongeveer 40 mensen hard aan het werk. Ik dacht dat dit een enorme bijeenkomst was, maar blijkbaar was het maar een kleine minga! Grotere minga's tellen meestal zo'n 300 mensen. Het viel me op dat er vooral veel vrouwen aanwezig waren. We werden hartelijk verwelkomd, maar na een kennismakingsronde kregen we niet de kans om mee te helpen met het werk. In plaats daarvan werden we uitgenodigd om naar beneden te gaan. Daar was in een klein huisje eten voor ons klaargemaakt. Een typisch lokaal gerecht: cavia met aardappelen en sla. Het was de eerste keer dat ik cavia at, en als veganist in Nederland voelde het eerst een beetje vreemd, maar het was erg lekker.
Onderzoeksstof
Na de maaltijd hoopten we mee te kunnen doen met het minga-werk, maar onderweg pauzeerden we zodat Rutgerd meer kon uitleggen over het irrigatiesysteem in het gebied. Ik vond het interessant om te leren en te zien hoe het systeem bestaat uit een netwerk van open kanalen die kunnen worden gesloten of geopend met behulp van metalen platen. In de tertiaire kanalen worden de waterinlaten naar de velden eenvoudig geopend of gesloten met behulp van stenen of met zand gevulde plastic zakken. Op het eerste gezicht lijkt het een heel eenvoudig systeem, maar het wordt ondersteund door een complexe structuur van waterafslagen en eerlijke verdeling. Hoe deze waterbochten precies worden bepaald en beheerd hoop ik tijdens mijn onderzoek uit te vinden! Na de uitleg liepen we verder bergopwaarts, waar de mensen gestopt waren met werken en nu pauzeerden voor een maaltijd. We werden meteen uitgenodigd om weer mee te eten. Hoewel we allemaal nog vol zaten van de eerdere maaltijd, zou het onbeleefd zijn om te weigeren. Het was een prachtige ervaring om samen in een kring rond de zak met eten te zitten en te praten over het irrigatiesysteem.
